معماري را به جرات مي توان مرتبط ترين هنر با زندگي مردم و تاثيرگذارترين آنهادر جهت بازنمود فرهنگ عامه و الگوهاي ساختاري آن در هر دوره دانست؛ اين همه معماري را در هر دوره از تاريخ ملي هر قوم و ملت و كشور به آيينه تمام نمايي براي انعكاس كليتي قابل بررسي و قضاوت از فرهنگ، تفكر و ناخودآگاه ملي تبديل مي كند.
در اين بين و علي الخصوص در صد سال اخير آنچه بيش از همه اهميت مي يابد، تبديل معماري از يك هنر- صنعت با روش آموزش استاد و شاگردي (Workshop) به يك عرصه بارويكرد آموزش مدار است؛ در سه دهه اخير با افزايش روزافزون مراكزي در اين وادي (آموزش معماري) مواجهيم.
در كل مي توان حساسيت ها و اهميت موجود در حوزه آموزشي معماري را در در ده مورد خلاصه كرد:
۱رويكردها و غايت ها 2 محتوا 3روش و برنامه 4پژوهش 5مديريت آموزشي۶ استادان و معلمان 7دانشجويان و دانش پژوهان 8امكانات آموزشي 9ارتباط آموزش با جامعه و صنعت كاربردي 10كارفرمايان و سرمايه گذاران.
در ايران در 3 دهه گذشته تقسيم بندي ها و مرزبندي ها به لحاظ گرايش ها و اهداف در عرصه آموزش معماري به سهولت قابل تشخيص بود، دانشكده هنرهاي زيباي دانشگاه تهران با روش هاي مدرسه بوزارفرانسه شكل گرفته و در نتيجه نوع برخوردي ميان- رشته اي با ساير هنرهاي تجسمي برقرار بود، بعضي ديگر از دانشكده ها نيز رويكرد مهندسي يا طراحي و برنامه ريزي شهري و ... داشتند.
مع الاسف آنچه در ادامه رخ داد و علي الخصوص در 30 سال گذشته تاريخ آموزشي معماري در ايران عملا مشهود بود، نوعي اغتشاش و بي برنامگي در خط مشي، محتوا و اطلاعات و سرفصل هاي آموزشي، عدم تدوين يك روش متحد، ضعف مديريت آموزش و... بود.
نمي توان انكار كرد كه براي تغيير و بهينه سازي كيفيت آموزش معماري، لازم به نظر مي رسد، بازپردازش تجربه هاي حرفه اي در اين وادي و نيز انتقال و دريافت تجربيات و نظريات موجود از ساير كشورها انجام شود؛ ديگر وقت آن است كه كمي جدي تر به اين معضل پرداخته شود...

پي نوشت: آموزش معماران، سلطانزاده، حسين، دفتر پژوهش هاي فرهنگي، تهران، 1379 .